Pitbull i Amstaff

Wprowadzenie do wzorca
Aby naprawdę zrozumieć jakiś standard rasy, trzeba znać historię, która stoi za istnieniem tejże rasy...
Celem sędziego powinna być bezstronna selekcja jakości, premiowanie celowej hodowli zachowujacej prawdziwy typ rasy. Sędziowanie musi być odpowiedzialne oraz uczciwe i polegać na wyborze psów, które odpowiadają najbardziej standardowi, zostawiając osobiste uprzedzenia na bok.

II. Wygląd ogólny - 20 punktów
A. Zgodność z typem rasy
Pies powinien wyglądać na ringu jak prawdziwy American Pit Bull Terier. Krzepki, wymiarowy. Dający wrażenie siły, nie drobny albo wątły.
Pit Bull to pies o kwadratowej sylwetce, z mocnym kośćcem, solidnym front oraz lekkim, sprężystym tyłem. Sylwetka winna wyglądać atletycznie, nie buldogowato. Muskulatura powinna być gładka, ale zaznaczona.
Sylwetka dorosłego psa: powinna być szczupła, wytrenowana, z zaznaczonymi zarysami żeber oraz kręgosłupa, muskulatura zaś mocnym i zaznaczonymi. Sierść psa powinna być czysta i połyskująca, pazury krótko przycięte.
Sylwetka szczenięcia: powinna sprawiać wrażenie dobrze odżywionego, bez widocznych żeber, kręgosłupa czy bioder. Sierść połyskująca, pazury krótkie..
B. Proporcje ciała
Równe,mocne kątowanie przodu i tyłu - oceniane najlepiej w kłusie.
Stosunek wysokości do wagi – preferowany najwyższy pies w danej wadze.
Wielkość głowy proporcjonalna do ciała, z szyją wystarczająco długą aby głowa wznosiła się powyżej grzbietu gdy jest w normalnej pionowej pozycji.
C. Charakter psa
Pies zsocjalizowany , wykazujący zainteresowanie otoczeniem. Chociaż pewien stopień agresywności jest charakterystyczny dla rasy, niezdyscyplinowane zachowanie może powodować trudności w ocenie na ringu, dlatego nie powinno być uznawane za pożądane.
D. Zdrowie
Żywotność charakteru psa, połysk sierści i bystre spojrzenie, eksponuje pełnię zdrowia zwierzęcia.
Ponieważ niektóre typy umaszczeń sprzężone są z pewnymi wadami na tle genetycznym, powinny być one uznawane za błąd . Główne błędy to: umaszczenie marmurkowe (merle), albinizm(biały pies z niebieskimi albo różowymi oczami, różowym nosem, wargami, bez śladu pigmentu na poduszkach łap, obrzeżach oczu etc.)

III. Pozowanie - 10 punktów
Postawa pewna siebie i czujna. Pies powinien wykazywać zainteresowanie otoczeniem, nie może mu jednak zagrażać. Zachowanie na ringu nie powinno być nieśmiałe albo tchórzliwe.

IV. Tył psa - 30 punktów
A. Lędźwie
Obszerne i wystarczająco długie u kwadratowego psa. Zbyt krótkie mogą zaburzać „giętkość” psów. Zbyt długie lędźwie powodują że pies nosi nadmierną wagę, wpływają też niekorzystnie na zwinność i szybkość psa.
B. Biodra
Długie i spadziste, wystarczająco szerokie. Pomocne w ocenie jest osadzenie ogona: przy biodrach odpowiednio spadzistych ogon osadzony jest zdecydowanie nisko. Idealnie gdy kąt nachylenia biodra wynosi 30 stopni w stosunku do ziemi.
C. Kończyna miedniczna
Kość udowa powinna być długości 1/3 górnej części tylnej nogi.
Piszczel i strzałka tworzące podudzie to najdłuższe kości tylnej nogi.
Długość śródstopia powinna być umiarkowana, z symetrycznie rozmieszczonymi przyczepami mięśni,tak by podudzia poruszały się równolegle do siebie, nie odchylając ani na zewnątrz ani do środka. Kości śródstopia, pięty i dolnej części piszczeli powinny być lekkie i sprężyste.
Kątowanie tyłu - stosunek między długościami kości i mięśniami, które przyczepiają się na tych kościach, powoduje mocno zgięty staw kolanowy co prowadzi do dobrze zgiętej pięty. To przyczynia się do naturalnej sprężystości tylnej części ciała. Przyczepy mięśni są długie i głębokie, daleko poniżej stawów w dole kości - to powoduje, że mięśnie są gładkie, ale zaznaczone (nie brzuchate czy nadęte).
Błędy: krótkie albo płaskie biodro, prosty staw kolanowy, rozdwojona lub luźna pięta, krowia postawa, „nadęte” mięśnie.

V. Przód psa - 20 punktów
A. Klatka piersiowa
Głęboka i eliptyczna z wydatnym mostkiem. Patrząc z boku powinna sięgać do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona ku górze, zwężająca się ku dołowi, sięgająca daleko aż do lędźwi.
B. Ramiona
Nieco szersze niż klatka piersiowa przy 8 żebrze. Łopatka dobrze przylegająca , pod kątem 45 stopni lub mniejszym w stosunku do ziemi, szeroka i płaska pozwalająca na odpowiednie umocowanie mięśni. Kość ramieniowa powinna być skierowana pod kątem 45 stopni w przeciwnym kierunku niż łopatka. Winna być również wystarczająco długa aby staw łokciowy zaczynał się poniżej klatki piersiowej. Łokcie płaskie, nie odstające od ciała. Przedramię ma być nieznacznie dłuższe niż kość ramieniowa, mocne, 2 razy grubsze niż kości śródstopia.
C. Łapy
Małe i zwarte, „kocie” ,osadzone na pionowym śródręczu.
Poduszki łap grube i dobrze zbudowane.
Dłuższe pazury naturalne na łapach z przodu, nie zdarzają się na tylnych nogach.
Błędy: beczkowata klatka piersiowa, wąska klatka piersiowa, łokcie odstające na zewnątrz, miękkie śródręcze, cienkie drobne łapy, przerośnięte pazury na tylnych łapach.

VI. Głowa i szyja - 15 punktów
A. Szyja
Mocno umięśniona od nasady do podstawy czaszki, długa.
B. Głowa
Wielkość głowy wyważona w relacji do reszty ciała. Szerokość głowy winna wynosić 2/3 szerokości ramion. Kształt klinowaty kiedy oglądana jest z góry albo z boku, okrągły natomiast kiedy oglądnięta z przodu.. Policzki ok. 25% szersze niż szyja u podstawy czaszki. Długość głowy od nosa do stopu powinna równać się długości od stopu do tyłu czaszki.Grzbiet nosa dobrze rozwinięty. Głowa dobrze wypełniona pod oczami, powinna być szersza niż u podstawy uszu. Głębokość ze szczytu głowy do podstawy szczęki powinna być możliwie jak największa. Kształt kufy zbliżony do futerału.
Wargi wąskie, przylegające.
Zęby sieczne powinny zachodzić na siebie w zgryzie nożycowym. Kły winny być szerokie u podstawy i zwężać się do końca, górne ciasno zachodzić za dolne. Zęby solidne, zdrowe bez braków.
Oczy małe i głęboko osadzone. Eliptyczny kiedy oglądamy je z przodu, trójkątne widziane z boku.
Uszy – nie cięte winny być oceniane na równi z kopiowanymi, bez faworyzowania tych ostatnich. Odpowiednio noszone powinny ożywiać głowę.
Błędy: krótka szyja, zadarta czy nierozwinięta kufa, drobne bądź brakujące kły, kły niedopasowane względem siebie.

VII. Ogon i sierść - 5 punktów
A. Sierść
Skóra gruba i luźna na szyi i klatce piersiowej, ciasno przylegająca gdzie indziej. Pionowe fałdy na szyi i klatce piersiowej nawet u psa w dobrej kondycji.
Sierść krótka i szorstka, połysk świadczy o ogólnej kondycji psa.
Maść każdej kombinacji kolorów, za wyjątkiem maści i znaczeń genetycznie sprzężonych z problemami zdrowotnymi.
B. Ogon
Gruby u podstawy, zwężający się ku końcowi. długością sięgający do pięty. Swobodnie opadający w dół niczym rączka starodawnej pompy.
Główne błędy: Maść marmurkowa (merle) lub albinizm (biały pies, niebieskie lub czerwone oczy, brak pigmentu).
Błędy: Dłuższa sierść, kędzierzawe włosy na ogonie lub gdziekolwiek indziej, kopiowany ogon albo ogon krzywo noszony.

Dyskwalifikacje: Agresja w stosunku do człowieka, wnętrosto jedno- lub obustronne, psy kastrowane.

American Pit Bull Terrier powinien prezentować się niczym atleta w każdym calu. Jego ciało jest stworzone dla szybkości, siły, zwinności i wytrzymałości. Musi być wyważony pod każdym względem, gdyż zbyt wyeksponowana jedna cecha psuje obraz całości. W idealnej kondycji jest on pięknem samym w sobie…

HISTORIA:

Historia Pit Bull Terriera swój początek bierze blisko 2 wieki temu, kiedy to na Wyspach Brytyjskich postanowiono stworzyć niezrównanego psa walczącego: obdarzonego wielką siłą i wytrzymałością, niewrażliwego na ból a jednocześnie zwinnego i dynamicznego - prawdziwego gladiatora.W tym celu krzyżowano ówczesne buldogi (używane pierwotnie w walkach z niedźwiedziami, bykami czy też lwami) z terierami, głównie po to by poprawić ich szybkość i sprawność oraz zwiększyć wytrwałość w walce.Psy powstałe w wyniku takich mariaży, nazywane "half and half" czy też "bull-terrier" były w XIX wieku bardzo popularne, zwłaszcza gdy w 1835 roku parlament brytyjski zakazał ostatecznie walk z bykami i niedźwiedziami. Wtedy to główną "rozrywką" stały się walki psów; wynika to min. z faktu, iż wymagały one mniejszych nakładów, miejsca ale przede wszystkim można było je organizowac w tajemnicy, w dowolnych miejscach: pubach, piwnicach, mieszkaniach...

W miarę jak rosła popularność psich walk, ustalano jednocześnie przepisy i reguły towarzyszące takim walkom. Jednocześnie sami właściciele opracowywali programy treningu dla swoich psów, tzw. keep oraz prowadzili selekcję psów, wybierając do hodowli osobniki najbardziej zacięte i wytrwałe w walce, reprezentujące tzw. gameness.


Podczas kolonizacji Ameryki krwawe sporty zyskały tam również popularność, zwłaszcza iż walki psów, w przeciwieństwie do walk z bykami, odbywały się tam legalnie i gromadziły sporą widownię.

O ile psy wywodzące się z Wysp Brytyjskich były raczej niewielkich rozmiarów (ich waga wynosiła przeciętnie 10-15 kg), o tyle w Ameryce do hodowli wybierano osobniki większe i potężniejsze.

Inną przyczyną takiej selekcji stała się niezwykła wszechstronność rasy, którą amerykańscy pionierzy wykorzystywali również do pilnowania domostw i stad bydła przed wilkami czy niedźwiedziami. Do tych celów potrzebny był pies większy i silniejszy, zachowujący jednocześnie cechy małego bull-terriera i tym też tłumaczy się potężny wygląd ówczesnego Pit Bull Teriera, tak znacznie różniący go od angielskich przodków.

Wielu XIX-wiecznych handlerów prowadziło zapiski dotyczące hodowli swoich wojowników, co zostało wykorzystane przy oficjalnym zarejestrowaniu rasy, już jako Amerykański Pit Bull Terrier(APBT) w 1898 roku w nowo powstałym United Kennel Club(UKC).

W 1909 roku powstała kolejna organizacja kynologiczna rejestrujaca Pitbulle: The American dog Breeders Association( ADBA). W efekcie hodowcy rejestrowali swe psy bądź w ADBA - bądź też w UKC, znacząca jednak większość w obu klubach jednocześnie, co ma miejsce po dziś dzień.

Kolejną organizacją rejestrującą Pitbulle w USA jest American Kennel Club. Organizacja ta od początku powstania zdecydowanie przeciwna była organizowaniu psich walk, dlatego też uznała ona rasę dopiero w 1936 roku i to jako Staffordshire Terrier ( usunięto niehlubny przydomek "pit" jednoznacznie wskazujący na pochodzenie rasy). W 1974 roku nazwę tę zmieniono ostatecznie na Amerykański Staffordshire Terrier, pod którą to rasa została zaakceptowana przez europejskie FCI.
Co ciekawe, FCI nigdy nie uznało rasy Amerykański Pit Bull Terrier, dlatego też psy z rodowodami UKC czy ADBA nie mogą być wystawiane pod egidą tejże organizacji.

Największe dni popularności Pitbulla (jako psa użytkowego) przypadają na czas I wojny światowej oraz okres międzywojenny. Wówczas to rasa stała się niejako rasą narodową, dumą Ameryki (wizerunek Pitbulla umieszczano nawet na plakatach wojennych).

W miarę upływu lat malało wykorzystanie ras jako psów wszechstronnie użytkowych, rosło natomiast używanie Pitbulli do walk psów. Mimo nagonki na ludzi zajmujących się tym procederem, wielu aresztowań i sankcji, nielegalne walki odbywały się nadal, skupiając na sobie coraz wiekszą uwagę mediów, które niemal z lubością prezentowały sceny przedstawiające poranione, wycieńczone, często dogorywające psy... W ten sposób rasa zaczęła tracić swój pierwotny wizerunek, narodziła się zaś "KRWAWA BESTIA", a jej imię brzmiało Pitbull...

Duża zasługa w takim postrzeganiu Pitbulli przez opinię publiczną należy się również ludziom z tzw. marginesu (przestępcom, handlarzom narkotyków itp). Aby podbudować swój nadwątlony wizerunek, potrzebowali oni psa agresywnego i niezrównoważonego,wzbudzającech strach, gdyż tylko taka bestia miała w ich oczach wartość. Wybierali więc do krzyżówek psy o różnych dewiacjach, wypaczone psychicznie, często dolewając do takich mieszanek agresywne molosy... Doprowadziło to do powstania wysoce niebezpiecznych mutantów atakujących ludzi, potworów, które nigdy nie powinny się narodzić... Mimo ich mieszanego pochodzenia i wykrzywionej psychiki bestie te niezmiennie nazywano Pitbullami, co tylko dolało oliwy do ognia i rozjątrzyło burzę rozpętaną przez mass media...



Pit Bull W Polsce :

O ile Amerykańskie Staffordshire Teriery , te importowane ze Stanów (z rodowodami AKC) czy też przywiezione z Czech lub Niemiec i uznawane przez Związek Kynologiczny ( będący członkiem FCI) pojawiły się w Polsce już na początku lat 90-tych, o tyle Amerykański Pit Bull Terier (ten z ADBA czy UKC) pojawił się znacznie później.

Prawdopodobnie wynika to z faktu, iż był on jeszcze do niedawna traktowany jak zwykły kundel, zaś jego często znakomity rodowód nie miał w Polsce żadnej wartości… Co prawda w Czechach czy też Jugosławii istnieją filie ADBA, jednak nie każdy właściciel rodowodowego Pitbulla widział sens w rejestracji swego psa poza granicami kraju.

Importowi pitbulli nie sprzyjały również ograniczenia wynikające z konieczności ubiegania się o pozwolenie na posiadania psa rasy uznanej za agresywną ( istnieje w Polsce specjalna lista takich ras, uwzględniająca również Pitbulla). Mimo tych niedogodności, kilku koneserom rasy udało się sprowadzić pierwsze pity do Polski. Były to głównie Pitbulle Red Nose, stanowiące swego rodzaju awangardę hodowli i jakże wyróżniające się spośród innych maści.

Obecnie w kraju posiadamy już całkiem sporo przedstawicieli rasy, czy to z naszych rodzimych hodowli, czy też importowanych, w większości z ojczyzny rasy i szczycących się znakomitymi rodowodami ADBA bądź UKC. <