HISTORIA:
Historia Pit Bull Terriera swój początek bierze blisko 2 wieki temu, kiedy to na Wyspach Brytyjskich postanowiono stworzyć niezrównanego psa walczącego: obdarzonego wielką siłą i wytrzymałością, niewrażliwego na ból a jednocześnie zwinnego i dynamicznego - prawdziwego gladiatora.W tym celu krzyżowano ówczesne buldogi (używane pierwotnie w walkach z niedźwiedziami, bykami czy też lwami) z terierami, głównie po to by poprawić ich szybkość i sprawność oraz zwiększyć wytrwałość w walce.Psy powstałe w wyniku takich mariaży, nazywane "half and half" czy też "bull-terrier" były w XIX wieku bardzo popularne, zwłaszcza gdy w 1835 roku parlament brytyjski zakazał ostatecznie walk z bykami i niedźwiedziami. Wtedy to główną "rozrywką" stały się walki psów; wynika to min. z faktu, iż wymagały one mniejszych nakładów, miejsca ale przede wszystkim można było je organizowac w tajemnicy, w dowolnych miejscach: pubach, piwnicach, mieszkaniach...
W miarę jak rosła popularność psich walk, ustalano jednocześnie przepisy i reguły towarzyszące takim walkom. Jednocześnie sami właściciele opracowywali programy treningu dla swoich psów, tzw. keep oraz prowadzili selekcję psów, wybierając do hodowli osobniki najbardziej zacięte i wytrwałe w walce, reprezentujące tzw. gameness.
Podczas kolonizacji Ameryki krwawe sporty zyskały tam również popularność, zwłaszcza iż walki psów, w przeciwieństwie do walk z bykami, odbywały się tam legalnie i gromadziły sporą widownię.
O ile psy wywodzące się z Wysp Brytyjskich były raczej niewielkich rozmiarów (ich waga wynosiła przeciętnie 10-15 kg), o tyle w Ameryce do hodowli wybierano osobniki większe i potężniejsze.
Inną przyczyną takiej selekcji stała się niezwykła wszechstronność rasy, którą amerykańscy pionierzy wykorzystywali również do pilnowania domostw i stad bydła przed wilkami czy niedźwiedziami. Do tych celów potrzebny był pies większy i silniejszy, zachowujący jednocześnie cechy małego bull-terriera i tym też tłumaczy się potężny wygląd ówczesnego Pit Bull Teriera, tak znacznie różniący go od angielskich przodków.
Wielu XIX-wiecznych handlerów prowadziło zapiski dotyczące hodowli swoich wojowników, co zostało wykorzystane przy oficjalnym zarejestrowaniu rasy, już jako Amerykański Pit Bull Terrier(APBT) w 1898 roku w nowo powstałym United Kennel Club(UKC).
W 1909 roku powstała kolejna organizacja kynologiczna rejestrujaca Pitbulle: The American dog Breeders Association( ADBA). W efekcie hodowcy rejestrowali swe psy bądź w ADBA - bądź też w UKC, znacząca jednak większość w obu klubach jednocześnie, co ma miejsce po dziś dzień.
Kolejną organizacją rejestrującą Pitbulle w USA jest American Kennel Club. Organizacja ta od początku powstania zdecydowanie przeciwna była organizowaniu psich walk, dlatego też uznała ona rasę dopiero w 1936 roku i to jako Staffordshire Terrier ( usunięto niehlubny przydomek "pit" jednoznacznie wskazujący na pochodzenie rasy). W 1974 roku nazwę tę zmieniono ostatecznie na Amerykański Staffordshire Terrier, pod którą to rasa została zaakceptowana przez europejskie FCI.
Co ciekawe, FCI nigdy nie uznało rasy Amerykański Pit Bull Terrier, dlatego też psy z rodowodami UKC czy ADBA nie mogą być wystawiane pod egidą tejże organizacji.
Największe dni popularności Pitbulla (jako psa użytkowego) przypadają na czas I wojny światowej oraz okres międzywojenny. Wówczas to rasa stała się niejako rasą narodową, dumą Ameryki (wizerunek Pitbulla umieszczano nawet na plakatach wojennych).
W miarę upływu lat malało wykorzystanie ras jako psów wszechstronnie użytkowych, rosło natomiast używanie Pitbulli do walk psów. Mimo nagonki na ludzi zajmujących się tym procederem, wielu aresztowań i sankcji, nielegalne walki odbywały się nadal, skupiając na sobie coraz wiekszą uwagę mediów, które niemal z lubością prezentowały sceny przedstawiające poranione, wycieńczone, często dogorywające psy... W ten sposób rasa zaczęła tracić swój pierwotny wizerunek, narodziła się zaś "KRWAWA BESTIA", a jej imię brzmiało Pitbull...
Duża zasługa w takim postrzeganiu Pitbulli przez opinię publiczną należy się również ludziom z tzw. marginesu (przestępcom, handlarzom narkotyków itp). Aby podbudować swój nadwątlony wizerunek, potrzebowali oni psa agresywnego i niezrównoważonego,wzbudzającech strach, gdyż tylko taka bestia miała w ich oczach wartość. Wybierali więc do krzyżówek psy o różnych dewiacjach, wypaczone psychicznie, często dolewając do takich mieszanek agresywne molosy... Doprowadziło to do powstania wysoce niebezpiecznych mutantów atakujących ludzi, potworów, które nigdy nie powinny się narodzić... Mimo ich mieszanego pochodzenia i wykrzywionej psychiki bestie te niezmiennie nazywano Pitbullami, co tylko dolało oliwy do ognia i rozjątrzyło burzę rozpętaną przez mass media...
Pit Bull W Polsce :
O ile Amerykańskie Staffordshire Teriery , te importowane ze Stanów (z rodowodami AKC) czy też przywiezione z Czech lub Niemiec i uznawane przez Związek Kynologiczny ( będący członkiem FCI) pojawiły się w Polsce już na początku lat 90-tych, o tyle Amerykański Pit Bull Terier (ten z ADBA czy UKC) pojawił się znacznie później.
Prawdopodobnie wynika to z faktu, iż był on jeszcze do niedawna traktowany jak zwykły kundel, zaś jego często znakomity rodowód nie miał w Polsce żadnej wartości… Co prawda w Czechach czy też Jugosławii istnieją filie ADBA, jednak nie każdy właściciel rodowodowego Pitbulla widział sens w rejestracji swego psa poza granicami kraju.
Importowi pitbulli nie sprzyjały również ograniczenia wynikające z konieczności ubiegania się o pozwolenie na posiadania psa rasy uznanej za agresywną ( istnieje w Polsce specjalna lista takich ras, uwzględniająca również Pitbulla). Mimo tych niedogodności, kilku koneserom rasy udało się sprowadzić pierwsze pity do Polski. Były to głównie Pitbulle Red Nose, stanowiące swego rodzaju awangardę hodowli i jakże wyróżniające się spośród innych maści.
Obecnie w kraju posiadamy już całkiem sporo przedstawicieli rasy, czy to z naszych rodzimych hodowli, czy też importowanych, w większości z ojczyzny rasy i szczycących się znakomitymi rodowodami ADBA bądź UKC. <
Historia Pit Bull Terriera swój początek bierze blisko 2 wieki temu, kiedy to na Wyspach Brytyjskich postanowiono stworzyć niezrównanego psa walczącego: obdarzonego wielką siłą i wytrzymałością, niewrażliwego na ból a jednocześnie zwinnego i dynamicznego - prawdziwego gladiatora.W tym celu krzyżowano ówczesne buldogi (używane pierwotnie w walkach z niedźwiedziami, bykami czy też lwami) z terierami, głównie po to by poprawić ich szybkość i sprawność oraz zwiększyć wytrwałość w walce.Psy powstałe w wyniku takich mariaży, nazywane "half and half" czy też "bull-terrier" były w XIX wieku bardzo popularne, zwłaszcza gdy w 1835 roku parlament brytyjski zakazał ostatecznie walk z bykami i niedźwiedziami. Wtedy to główną "rozrywką" stały się walki psów; wynika to min. z faktu, iż wymagały one mniejszych nakładów, miejsca ale przede wszystkim można było je organizowac w tajemnicy, w dowolnych miejscach: pubach, piwnicach, mieszkaniach...
W miarę jak rosła popularność psich walk, ustalano jednocześnie przepisy i reguły towarzyszące takim walkom. Jednocześnie sami właściciele opracowywali programy treningu dla swoich psów, tzw. keep oraz prowadzili selekcję psów, wybierając do hodowli osobniki najbardziej zacięte i wytrwałe w walce, reprezentujące tzw. gameness.
Podczas kolonizacji Ameryki krwawe sporty zyskały tam również popularność, zwłaszcza iż walki psów, w przeciwieństwie do walk z bykami, odbywały się tam legalnie i gromadziły sporą widownię.
O ile psy wywodzące się z Wysp Brytyjskich były raczej niewielkich rozmiarów (ich waga wynosiła przeciętnie 10-15 kg), o tyle w Ameryce do hodowli wybierano osobniki większe i potężniejsze.
Inną przyczyną takiej selekcji stała się niezwykła wszechstronność rasy, którą amerykańscy pionierzy wykorzystywali również do pilnowania domostw i stad bydła przed wilkami czy niedźwiedziami. Do tych celów potrzebny był pies większy i silniejszy, zachowujący jednocześnie cechy małego bull-terriera i tym też tłumaczy się potężny wygląd ówczesnego Pit Bull Teriera, tak znacznie różniący go od angielskich przodków.
Wielu XIX-wiecznych handlerów prowadziło zapiski dotyczące hodowli swoich wojowników, co zostało wykorzystane przy oficjalnym zarejestrowaniu rasy, już jako Amerykański Pit Bull Terrier(APBT) w 1898 roku w nowo powstałym United Kennel Club(UKC).
W 1909 roku powstała kolejna organizacja kynologiczna rejestrujaca Pitbulle: The American dog Breeders Association( ADBA). W efekcie hodowcy rejestrowali swe psy bądź w ADBA - bądź też w UKC, znacząca jednak większość w obu klubach jednocześnie, co ma miejsce po dziś dzień.
Kolejną organizacją rejestrującą Pitbulle w USA jest American Kennel Club. Organizacja ta od początku powstania zdecydowanie przeciwna była organizowaniu psich walk, dlatego też uznała ona rasę dopiero w 1936 roku i to jako Staffordshire Terrier ( usunięto niehlubny przydomek "pit" jednoznacznie wskazujący na pochodzenie rasy). W 1974 roku nazwę tę zmieniono ostatecznie na Amerykański Staffordshire Terrier, pod którą to rasa została zaakceptowana przez europejskie FCI.
Co ciekawe, FCI nigdy nie uznało rasy Amerykański Pit Bull Terrier, dlatego też psy z rodowodami UKC czy ADBA nie mogą być wystawiane pod egidą tejże organizacji.
Największe dni popularności Pitbulla (jako psa użytkowego) przypadają na czas I wojny światowej oraz okres międzywojenny. Wówczas to rasa stała się niejako rasą narodową, dumą Ameryki (wizerunek Pitbulla umieszczano nawet na plakatach wojennych).
W miarę upływu lat malało wykorzystanie ras jako psów wszechstronnie użytkowych, rosło natomiast używanie Pitbulli do walk psów. Mimo nagonki na ludzi zajmujących się tym procederem, wielu aresztowań i sankcji, nielegalne walki odbywały się nadal, skupiając na sobie coraz wiekszą uwagę mediów, które niemal z lubością prezentowały sceny przedstawiające poranione, wycieńczone, często dogorywające psy... W ten sposób rasa zaczęła tracić swój pierwotny wizerunek, narodziła się zaś "KRWAWA BESTIA", a jej imię brzmiało Pitbull...
Duża zasługa w takim postrzeganiu Pitbulli przez opinię publiczną należy się również ludziom z tzw. marginesu (przestępcom, handlarzom narkotyków itp). Aby podbudować swój nadwątlony wizerunek, potrzebowali oni psa agresywnego i niezrównoważonego,wzbudzającech strach, gdyż tylko taka bestia miała w ich oczach wartość. Wybierali więc do krzyżówek psy o różnych dewiacjach, wypaczone psychicznie, często dolewając do takich mieszanek agresywne molosy... Doprowadziło to do powstania wysoce niebezpiecznych mutantów atakujących ludzi, potworów, które nigdy nie powinny się narodzić... Mimo ich mieszanego pochodzenia i wykrzywionej psychiki bestie te niezmiennie nazywano Pitbullami, co tylko dolało oliwy do ognia i rozjątrzyło burzę rozpętaną przez mass media...
Pit Bull W Polsce :
O ile Amerykańskie Staffordshire Teriery , te importowane ze Stanów (z rodowodami AKC) czy też przywiezione z Czech lub Niemiec i uznawane przez Związek Kynologiczny ( będący członkiem FCI) pojawiły się w Polsce już na początku lat 90-tych, o tyle Amerykański Pit Bull Terier (ten z ADBA czy UKC) pojawił się znacznie później.
Prawdopodobnie wynika to z faktu, iż był on jeszcze do niedawna traktowany jak zwykły kundel, zaś jego często znakomity rodowód nie miał w Polsce żadnej wartości… Co prawda w Czechach czy też Jugosławii istnieją filie ADBA, jednak nie każdy właściciel rodowodowego Pitbulla widział sens w rejestracji swego psa poza granicami kraju.
Importowi pitbulli nie sprzyjały również ograniczenia wynikające z konieczności ubiegania się o pozwolenie na posiadania psa rasy uznanej za agresywną ( istnieje w Polsce specjalna lista takich ras, uwzględniająca również Pitbulla). Mimo tych niedogodności, kilku koneserom rasy udało się sprowadzić pierwsze pity do Polski. Były to głównie Pitbulle Red Nose, stanowiące swego rodzaju awangardę hodowli i jakże wyróżniające się spośród innych maści.
Obecnie w kraju posiadamy już całkiem sporo przedstawicieli rasy, czy to z naszych rodzimych hodowli, czy też importowanych, w większości z ojczyzny rasy i szczycących się znakomitymi rodowodami ADBA bądź UKC. <