Przodkami mastino napoletano są niezaprzeczalnie rzymskie molosy walczące na arenach. Istnieje takie prawdopodobieństwo, że nie zmieniły się one znacznie od swoich przodków sprzed blisko 2000 lat. Spełniały one funkcje psa bojowego, policyjnego jak również pociągowego. Istnieje wiele przypuszczeń co do powstania nazwy rasy. Możliwe jest, że nazwa ta powstała od słowa mast-tuin, oznaczającego pilnowanie domu. Inna wersja mówi o tym, że mastino napoletano powstał od łacińskiego mixitivus oznaczającego mieszkańca, lub massatinus oznaczającego domowy. Nie ma zgodności co do pochodzenia nazwy rasy.
Wiadomym jest jednak, że mastino napoletano w swoich różnych formach istniał w południowych Włoszech prawdopodobnie aż od czasów rzymskich. Jednak pierwsze egzemplarze psów tej rasy, został zaprezentowane dopiero w 1946 roku na wystawie w Neapolu.
Znacznie wcześniej, bo w roku 1897 doktor Tecce opisuje mastino jako psa, który równa się całemu arsenałowi broni, co czyni go zdolnym do najcięższego i najbardziej niebezpiecznego polowania. Doskonale nadaje się do polowania z dzikimi zwierzętami. Gdy pan rozkaże, atakuje i błyskawicznie rozrywa wszystko na kawałki. W Neapolu towarzyszy on członkom komorry (organizacji przestępczej żyjącej z szantażu, rabunku i terroru o podobnej strukturze co sycylijska mafia), pomagając im w okradaniu ofiar. Nadaje się on także do pilnowania stad, ponieważ potrafi ujarzmić rozwścieczonego bawoła. Czeka wtedy na właściwy moment, aby złapać go za pysk i puszcza dopiero, gdy wściekłe zwierze się uspokoi. Jest wojownikiem bez trwogi i bez skazy, walczący z niedźwiedziem, bawołem, wilkiem, psem, a nawet człowiekiem - mordercą; prawdziwy Herkules, który wierząc w swoje siły nie potrzebuje podstępu i zawsze bez ociągania atakuje do przodu. Powala swojego przeciwnika na ziemie i przytrzymuje go tam. Nie lubi atakować bez przyczyny, jednak biada temu, kto go sprowokuje. Przy pilnowaniu domu, magazynów i towarów jest najwierniejszym i najgorliwszym stróżem, prędzej bowiem umrze niż pozwoli ruszyć powierzone mu rzeczy. Ten opis wskazuje na wielofunkcyjność mastino i różne obowiązki jakie w ówczesnych czasach powierzano psu.
W roku 1947 mastino napoletano zostało uznane przez FCI i powstał pierwszy wzorzec rasy . I wtedy to właśnie powstała pierwsza planowa hodowla mastino. Wielkie zasługi dla powstania i hodowli mastino napoletano miał doktor Piero Scanziani. Ponoć II Wojnę Światową przeżyła tylko garstka psów tej rasy. Piero Scanziani jeździł więc w okolice Wezuwiusza jak również Neapolu i skupował od chłopów psy w typie mastino. Służyły mu one do planowej hodowli psów tej rasy. Wzorzec rasy stworzony między innymi przez Pero Scanziani uległ modyfikacji i mastino zaczęło podbijać serca kynologów i wystawców.
Stopniowo, z roku na rok rośnie popularność mastino napoletano. Jest to pies czujny i wierny. Bardzo inteligentny i oddany, często agresywny w stosunku do obcych. Wspaniale nadaje się na psa stróżującego. Atakuje bezgłośnie i skutecznie.Mimo, że robi wrażenie flegmatycznego, podczas potencjalnego niebezpieczeństwa staje się psem zadziwiająco zwinnym i szybkim, jak na swoją masę. Jednak przy braku socjalizacji i odpowiedniego wychowania zdarzają się psy agresywne i nieustępliwe. Właściciel musi poświęcić psu dużo zainteresowania i tresury, która powinna być spokojna, ale stanowcza.
Caro Bambino
Nie wolno używać przemocy względem mastino, gdyż te mogą reagować na nią agresją i istnieje niebezpieczeństwo, że z czasem staną się nie do opanowania przez właściciela. Taka sytuacja stwarza wiele zagrożeń, gdyż pies o wadze często dochodzącej do 100 kilogramów, silnej szczęce i wielkiej sile, może stać się psem bardzo niebezpiecznym. Jednak większość przedstawicieli tej rasy jest wspaniałymi psami domowymi i stróżującymi. Trzeba również pamiętać o tym, że pies ten potrzebuje dużo ruchu.
Przed zakupem mastino napoletano, należy pamiętać o tym, że u niektórych przedstawicieli tej rasy mogą pojawić się problemy z entropium (zawinięcie brzegu powiek) i ektropium (wywinięcie brzegów powieki), jak również miękki grzbiet, mało zwarte palce i dysplazja. Zarówno entropium jak i ektropium prowadzą do zapalenia spojówki, owrzodzenia rogówek i nie leczone mogą nawet spowodować utratę wzroku przez psa. Ponadto drażnienie oka przez powieki jest bardzo bolesne i uciążliwe dla zwierzęcia. Wadę tą najczęściej usuwa się chirurgicznie. W związku z często występującym problemem dysplazji, psy, które mają stać się hodowlanymi obowiązkowo przechodzą prześwietlenie w tym kierunku.
MASTIF NEAPOLITAŃSKI
NAPOLITAN MASTIFF
MASTINO NAPOLETANO
Wzorzec FCI nr 346
KRAJ POCHODZENIA: Włochy.
DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 27.11.1998.
PRZEZNACZENIE: Pies obrończy i stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Mastif Neapolitański jest potomkiem dużych rzymskich mastifów, opisanych przez Columelle w I w. n. e. w dziele "De re rustica". Rozpowszechnione przez Legiony Rzymskie, którym towarzyszyły w podbojach w całej Europie, stały się przodkami wielu ras dogowatych w innych krajach europejskich. Przez stulecia przetrwały w okolicach położonych u podnóża Wezuwiusza i Neapolu. Od 1947 roku rasę poddano ponownej selekcji
i rozpoczęto systematyczna hodowlę, dzięki uporowi i wytrwałości grupy kynologów.
WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, bardzo masywny i krępy pies, którego długość ciała jest większa od wysokości w kłębie.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość tułowia jest większa o 10% niż wysokość w kłębie. Proporcje długości czaszki do długości kufy
wynoszą 2 : 1.
USPOSOBIENIE: Zrównoważony i przywiązany, nie agresywny i nie gryzący bez powodu, obrońca posiadłości i jej mieszkańców, zawsze czujny, inteligentny, szlachetny i majestatyczny.
GŁOWA: Krótka i masywna, szeroka na wysokości łuków jarzmowych; jej długość stanowi około 3/10 wysokości w kłębie. Pokryta dużą ilością skóry tworzącej zmarszczki i fałdy, z których najbardziej typowa i najwyraźniejsza przebiega od zewnętrznego kąta oka do kącika wargowego. Górne linie czaszki i kufy są równoległe.
MÓZGOCZASZKA: Czaszka jest szeroka, płaska, szczególnie między uszami, i oglądana z przodu lekko wysklepiona w swej przedniej części. Szerokość czaszki, na wysokości łuków jarzmowych, jest większa od połowy długości całej głowy. Silnie wystające łuki jarzmowe, ale z płaskimi mięśniami. Dobrze wysklepione czoło; bruzda czołowa zaznaczona; guz potyliczny prawie niewidoczny.
Stop: Dobrze zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Ustawiony w linii kufy, nie może wystawać przed linię pionową wyznaczoną przez przednią krawędź fafli; ma być dużych rozmiarów o dużych, szeroko rozwartych nozdrzach. Kolor nosa jest dopasowany do umaszczenia; czarny przy czarnej maści, ciemno szarobrązowy przy innych umaszczeniach, a kasztanowy u psów o brązowej szacie.
Kufa: Bardzo szeroka i głęboka, długość kufy stanowi 1/3 długości głowy. Jej boki są do siebie równoległe. Widziana z przodu ma praktycznie kształt prostokąta.
Wargi: Mięsiste, grube i obfite, tworzące fafle, oglądane z przodu wargi górne tworzą odwróconą literę "V". O kształcie kufy z profilu decydują górne fafle; najniższa część fafli to kącik wargowy z widoczną śluzówką, umiejscowiony w linii pionowej poprowadzonej przez zewnętrzny kąt oka.
Szczęki: Mocne, o silnym kośćcu, o idealnie dopasowanych łukach zębowych. Dobrze rozbudowana w swej szerokości żuchwa.
Zęby: Białe, dobrze rozwinięte, równomiernie rozstawione; uzębienie kompletne.
Zgryz nożycowy tzn. górne siekacze przykrywają dolne, ściśle do siebie przylegając, siekacze ustawione pionowo w szczekach; zgryz cęgowy tzn. górne siekacze stykają się swoimi końcami z końcami siekaczy dolnych.
Oczy: Osadzone frontalnie, szeroko rozstawione; stosunkowo okrągłe, średnio głęboko osadzone. W porównaniu z kolorem szaty, kolor tęczówki ciemniejszy. Niemniej jednak, przy wyblakłych kolorach umaszczenia, oczy mogą być jaśniejsze.
Uszy: Małe w stosunku do wielkości psa, trójkątne, osadzone powyżej łuków jarzmowych, płaskie, przylegające do policzków. Kopiowane w kształt trójkąta niemal równobocznego.
SZYJA:
Profil: Nieznacznie wysklepiona górna linia.
Długość: Szyja dość krótka, wynosi około 2,8/10 wysokości psa w kłębie.
Kształt: W kształcie ściętego stożka, dobrze umięśniona. Jej obwód, mierzony w połowie długości, wynosi około 8/10 wysokości w kłębie.
SKÓRA: Duża ilość luźnej skóry tworzy na spodniej stronie szyi podwójny, dobrze rozdzielony, ale nie przesadny łałok, który zaczyna się na poziomie żuchwy i nie sięga niżej niż do połowy szyi.
TUŁÓW: Długość tułowia jest o 10% większa niż wysokość w kłębie.
Linia górna: Linia grzbietu prosta; kłąb szeroki, długi i nieprzesadnie zaznaczony.
Grzbiet: Szeroki i o długości równej mniej więcej 1/3 wysokości w kłębie. Lędźwie dobrze związane długimi, szerokimi dobrze wykształconymi mięśniami. Obszerna klatka piersiowa, o długich, dobrze wysklepionych żebrach. Obwód klatki piersiowej jest większy mniej więcej o ¼ od wysokości psa w kłębie.
Zad: Szeroki, mocny i dobrze umięśniony. Jego nachylenie w stosunku do linii poziomej poprowadzonej przez guz biodrowy wynosi około 30°. Jego długość jest równa 3/10 wysokości w kłębie. Guzy biodrowe na tyle rozwinięte, że sięgają do linii lędźwi.
Klatka piersiowa: Duża i szeroka z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Jej szerokość wynika z kształtu ożebrowania i stanowi 40-45% wysokości w kłębie. Rękojeść mostka znajdować się powinna na wysokości stawu barkowego.
OGON: Szeroki i gruby u nasady; mocny, zwężający się stopniowo ku końcowi. Długi na tyle aby sięgał do pięty, zwykle jednak kopiowany na 2/3 swej długości. W odprężeniu zwisa tworząc kształt szabli, w ruchu noszony poziomo, albo nieznacznie powyżej górnej linii.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z przodu i z boku na całej długości od podłoża do łokcia pionowe, o mocnym kośćcu stosownym do wielkości psa.
Łopatki: Ich długość wynosi około 3/10 wysokości w kłębie, nachylone pod kątem 50° do 60° w stosunku do poziomu. Mięśnie dobrze rozwinięte, długie, plastyczne. Kąt stawu barkowego wynosi 105°-115°.
Ramię: Długości równej ~30% wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 55o 60° i pokryte plastycznymi mięśniami.
Łokcie: Pokryte obficie luźną skórą; niezbyt ściśle przylegające do tułowia.
Przedramię: Prawie tej samej długości co ramię. Ustawione idealnie pionowo, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętym, suchym umięśnieniu.
Nadgarstek: Szeroki, suchy, bez zgrubień, ustawiony pionowo w linii przedramienia.
Śródręcze: Płaskie, w linii pionowej przedramienia, z tendencją do nachylenia pod kątem 70° - 75°. Jego długość wynosi około 1/6 długości kończyny od podłoża do łokcia.
Łapy: Okrągłe, duże, zwarte o wysklepionych palcach. Poduszki suche, twarde i dobrze pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
KOŃCZYNY TYLNE: Silne i mocne, proporcjonalne do wielkości psa i zapewniające wymagany napęd w ruchu.
Uda: Ich długość jest równa 1/3 wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 60° w stosunku do poziomu. Szerokie o grubych, wypukłych, ale wyraźnie rozdzielonych mięśniach. Udo i miednica tworzą kąt 90°.
Podudzie: Trochę krótsze niż udo, nachylone pod kątem 50° - 55°, o mocnej kości i dobrze widocznym umięśnieniu.
Staw kolanowy: Kości uda i podudzia tworzą kąt 110° - 115°.
Staw skokowy: W porównaniu z długością kończyny bardzo długi, jego długość wynosi około 2,5/10 wysokości w kłębie. Kąt między podudziem a śródstopiem wynosi 140° - 145°.
Śródstopie: Mocne i suche, prawie cylindryczne, idealnie proste i równolegle ustawione wobec siebie, ich długośę wynosi około ¼ wysokości w kłębie; "wilcze pazury" usuwane.
Łapy: Mniejsze od przednich, okrągłe z bardzo zwartymi palcami. Poduszki suche, twarde i pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
CHODY: Charakterystyczna cecha rasy. W stępie, ruch "koci" jak kroki lwa, powolny przypominający niedźwiedzi. Kłus charakteryzuje się mocnym napę-dem tylnych kończyn i długim wykrokiem kończyn przednich. Pies rzadko galopuje, zazwyczaj porusza się stępem lub kłusem. Inochód jest tolerowany.
SKÓRA: Gruba, obfita i luźna na całym ciele, szczególnie na głowie, gdzie tworzy liczne fałdy i zmarszczki, i na spodniej części szyi gdzie tworzy podwójne podgardle.
SZATA:
WŁOS: Krótki, szorstki i twardy, gęsty, wszędzie tej samej długości, jednolicie gładki, cienki i długości nie większej niż 1,5 cm. Nie może wykazywać tendencji do tworzenia się frędzli.
UMASZCZENIE: Kolory preferowane: szary, ołowiano-szary i czarny, ale także brązowy, płowy i intensywnie płowy (czerwień jelenia), czasami występują małe, białe znaczenia na piersi i końcach palców. Wszystkie te kolory mogą być pręgowane; dopuszczalne jest umaszczenie orzechowe, gołębie (jasnoszare) i izabelowate.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy 65-75 cm, Suki 60-68 cm.
Masa ciała: Psy 60-70 kg, Suki 50-60 kg.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
POWAŻNE WADY: Wyraźny przodozgryz; wysoko noszony ogon, wysokość mniejsza lub większa od wymaganej.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
. Tyłozgryz.
. Wyraźnie zbieżne lub rozbieżne linie czaszki i kufy.
. Grzbiet nosa wypukły, wklęsły lub orli (rzymski nos).
. Całkowicie odpigmentowany nos.
. Zez rozbieżny; całkowicie niedopigmentowane powieki; zez zbieżny.
. Brak zmarszczek, fałd i podgardla.
. Brak ogona, zarówno naturalny jak i w wyniku kopiowania.
. Rozległe białe znaczenia; białe znaczenia na głowie.
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Wiadomym jest jednak, że mastino napoletano w swoich różnych formach istniał w południowych Włoszech prawdopodobnie aż od czasów rzymskich. Jednak pierwsze egzemplarze psów tej rasy, został zaprezentowane dopiero w 1946 roku na wystawie w Neapolu.
Znacznie wcześniej, bo w roku 1897 doktor Tecce opisuje mastino jako psa, który równa się całemu arsenałowi broni, co czyni go zdolnym do najcięższego i najbardziej niebezpiecznego polowania. Doskonale nadaje się do polowania z dzikimi zwierzętami. Gdy pan rozkaże, atakuje i błyskawicznie rozrywa wszystko na kawałki. W Neapolu towarzyszy on członkom komorry (organizacji przestępczej żyjącej z szantażu, rabunku i terroru o podobnej strukturze co sycylijska mafia), pomagając im w okradaniu ofiar. Nadaje się on także do pilnowania stad, ponieważ potrafi ujarzmić rozwścieczonego bawoła. Czeka wtedy na właściwy moment, aby złapać go za pysk i puszcza dopiero, gdy wściekłe zwierze się uspokoi. Jest wojownikiem bez trwogi i bez skazy, walczący z niedźwiedziem, bawołem, wilkiem, psem, a nawet człowiekiem - mordercą; prawdziwy Herkules, który wierząc w swoje siły nie potrzebuje podstępu i zawsze bez ociągania atakuje do przodu. Powala swojego przeciwnika na ziemie i przytrzymuje go tam. Nie lubi atakować bez przyczyny, jednak biada temu, kto go sprowokuje. Przy pilnowaniu domu, magazynów i towarów jest najwierniejszym i najgorliwszym stróżem, prędzej bowiem umrze niż pozwoli ruszyć powierzone mu rzeczy. Ten opis wskazuje na wielofunkcyjność mastino i różne obowiązki jakie w ówczesnych czasach powierzano psu.
W roku 1947 mastino napoletano zostało uznane przez FCI i powstał pierwszy wzorzec rasy . I wtedy to właśnie powstała pierwsza planowa hodowla mastino. Wielkie zasługi dla powstania i hodowli mastino napoletano miał doktor Piero Scanziani. Ponoć II Wojnę Światową przeżyła tylko garstka psów tej rasy. Piero Scanziani jeździł więc w okolice Wezuwiusza jak również Neapolu i skupował od chłopów psy w typie mastino. Służyły mu one do planowej hodowli psów tej rasy. Wzorzec rasy stworzony między innymi przez Pero Scanziani uległ modyfikacji i mastino zaczęło podbijać serca kynologów i wystawców.
Stopniowo, z roku na rok rośnie popularność mastino napoletano. Jest to pies czujny i wierny. Bardzo inteligentny i oddany, często agresywny w stosunku do obcych. Wspaniale nadaje się na psa stróżującego. Atakuje bezgłośnie i skutecznie.Mimo, że robi wrażenie flegmatycznego, podczas potencjalnego niebezpieczeństwa staje się psem zadziwiająco zwinnym i szybkim, jak na swoją masę. Jednak przy braku socjalizacji i odpowiedniego wychowania zdarzają się psy agresywne i nieustępliwe. Właściciel musi poświęcić psu dużo zainteresowania i tresury, która powinna być spokojna, ale stanowcza.
Caro Bambino
Nie wolno używać przemocy względem mastino, gdyż te mogą reagować na nią agresją i istnieje niebezpieczeństwo, że z czasem staną się nie do opanowania przez właściciela. Taka sytuacja stwarza wiele zagrożeń, gdyż pies o wadze często dochodzącej do 100 kilogramów, silnej szczęce i wielkiej sile, może stać się psem bardzo niebezpiecznym. Jednak większość przedstawicieli tej rasy jest wspaniałymi psami domowymi i stróżującymi. Trzeba również pamiętać o tym, że pies ten potrzebuje dużo ruchu.
Przed zakupem mastino napoletano, należy pamiętać o tym, że u niektórych przedstawicieli tej rasy mogą pojawić się problemy z entropium (zawinięcie brzegu powiek) i ektropium (wywinięcie brzegów powieki), jak również miękki grzbiet, mało zwarte palce i dysplazja. Zarówno entropium jak i ektropium prowadzą do zapalenia spojówki, owrzodzenia rogówek i nie leczone mogą nawet spowodować utratę wzroku przez psa. Ponadto drażnienie oka przez powieki jest bardzo bolesne i uciążliwe dla zwierzęcia. Wadę tą najczęściej usuwa się chirurgicznie. W związku z często występującym problemem dysplazji, psy, które mają stać się hodowlanymi obowiązkowo przechodzą prześwietlenie w tym kierunku.
MASTIF NEAPOLITAŃSKI
NAPOLITAN MASTIFF
MASTINO NAPOLETANO
Wzorzec FCI nr 346
KRAJ POCHODZENIA: Włochy.
DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 27.11.1998.
PRZEZNACZENIE: Pies obrończy i stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Mastif Neapolitański jest potomkiem dużych rzymskich mastifów, opisanych przez Columelle w I w. n. e. w dziele "De re rustica". Rozpowszechnione przez Legiony Rzymskie, którym towarzyszyły w podbojach w całej Europie, stały się przodkami wielu ras dogowatych w innych krajach europejskich. Przez stulecia przetrwały w okolicach położonych u podnóża Wezuwiusza i Neapolu. Od 1947 roku rasę poddano ponownej selekcji
i rozpoczęto systematyczna hodowlę, dzięki uporowi i wytrwałości grupy kynologów.
WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, bardzo masywny i krępy pies, którego długość ciała jest większa od wysokości w kłębie.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość tułowia jest większa o 10% niż wysokość w kłębie. Proporcje długości czaszki do długości kufy
wynoszą 2 : 1.
USPOSOBIENIE: Zrównoważony i przywiązany, nie agresywny i nie gryzący bez powodu, obrońca posiadłości i jej mieszkańców, zawsze czujny, inteligentny, szlachetny i majestatyczny.
GŁOWA: Krótka i masywna, szeroka na wysokości łuków jarzmowych; jej długość stanowi około 3/10 wysokości w kłębie. Pokryta dużą ilością skóry tworzącej zmarszczki i fałdy, z których najbardziej typowa i najwyraźniejsza przebiega od zewnętrznego kąta oka do kącika wargowego. Górne linie czaszki i kufy są równoległe.
MÓZGOCZASZKA: Czaszka jest szeroka, płaska, szczególnie między uszami, i oglądana z przodu lekko wysklepiona w swej przedniej części. Szerokość czaszki, na wysokości łuków jarzmowych, jest większa od połowy długości całej głowy. Silnie wystające łuki jarzmowe, ale z płaskimi mięśniami. Dobrze wysklepione czoło; bruzda czołowa zaznaczona; guz potyliczny prawie niewidoczny.
Stop: Dobrze zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Ustawiony w linii kufy, nie może wystawać przed linię pionową wyznaczoną przez przednią krawędź fafli; ma być dużych rozmiarów o dużych, szeroko rozwartych nozdrzach. Kolor nosa jest dopasowany do umaszczenia; czarny przy czarnej maści, ciemno szarobrązowy przy innych umaszczeniach, a kasztanowy u psów o brązowej szacie.
Kufa: Bardzo szeroka i głęboka, długość kufy stanowi 1/3 długości głowy. Jej boki są do siebie równoległe. Widziana z przodu ma praktycznie kształt prostokąta.
Wargi: Mięsiste, grube i obfite, tworzące fafle, oglądane z przodu wargi górne tworzą odwróconą literę "V". O kształcie kufy z profilu decydują górne fafle; najniższa część fafli to kącik wargowy z widoczną śluzówką, umiejscowiony w linii pionowej poprowadzonej przez zewnętrzny kąt oka.
Szczęki: Mocne, o silnym kośćcu, o idealnie dopasowanych łukach zębowych. Dobrze rozbudowana w swej szerokości żuchwa.
Zęby: Białe, dobrze rozwinięte, równomiernie rozstawione; uzębienie kompletne.
Zgryz nożycowy tzn. górne siekacze przykrywają dolne, ściśle do siebie przylegając, siekacze ustawione pionowo w szczekach; zgryz cęgowy tzn. górne siekacze stykają się swoimi końcami z końcami siekaczy dolnych.
Oczy: Osadzone frontalnie, szeroko rozstawione; stosunkowo okrągłe, średnio głęboko osadzone. W porównaniu z kolorem szaty, kolor tęczówki ciemniejszy. Niemniej jednak, przy wyblakłych kolorach umaszczenia, oczy mogą być jaśniejsze.
Uszy: Małe w stosunku do wielkości psa, trójkątne, osadzone powyżej łuków jarzmowych, płaskie, przylegające do policzków. Kopiowane w kształt trójkąta niemal równobocznego.
SZYJA:
Profil: Nieznacznie wysklepiona górna linia.
Długość: Szyja dość krótka, wynosi około 2,8/10 wysokości psa w kłębie.
Kształt: W kształcie ściętego stożka, dobrze umięśniona. Jej obwód, mierzony w połowie długości, wynosi około 8/10 wysokości w kłębie.
SKÓRA: Duża ilość luźnej skóry tworzy na spodniej stronie szyi podwójny, dobrze rozdzielony, ale nie przesadny łałok, który zaczyna się na poziomie żuchwy i nie sięga niżej niż do połowy szyi.
TUŁÓW: Długość tułowia jest o 10% większa niż wysokość w kłębie.
Linia górna: Linia grzbietu prosta; kłąb szeroki, długi i nieprzesadnie zaznaczony.
Grzbiet: Szeroki i o długości równej mniej więcej 1/3 wysokości w kłębie. Lędźwie dobrze związane długimi, szerokimi dobrze wykształconymi mięśniami. Obszerna klatka piersiowa, o długich, dobrze wysklepionych żebrach. Obwód klatki piersiowej jest większy mniej więcej o ¼ od wysokości psa w kłębie.
Zad: Szeroki, mocny i dobrze umięśniony. Jego nachylenie w stosunku do linii poziomej poprowadzonej przez guz biodrowy wynosi około 30°. Jego długość jest równa 3/10 wysokości w kłębie. Guzy biodrowe na tyle rozwinięte, że sięgają do linii lędźwi.
Klatka piersiowa: Duża i szeroka z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Jej szerokość wynika z kształtu ożebrowania i stanowi 40-45% wysokości w kłębie. Rękojeść mostka znajdować się powinna na wysokości stawu barkowego.
OGON: Szeroki i gruby u nasady; mocny, zwężający się stopniowo ku końcowi. Długi na tyle aby sięgał do pięty, zwykle jednak kopiowany na 2/3 swej długości. W odprężeniu zwisa tworząc kształt szabli, w ruchu noszony poziomo, albo nieznacznie powyżej górnej linii.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z przodu i z boku na całej długości od podłoża do łokcia pionowe, o mocnym kośćcu stosownym do wielkości psa.
Łopatki: Ich długość wynosi około 3/10 wysokości w kłębie, nachylone pod kątem 50° do 60° w stosunku do poziomu. Mięśnie dobrze rozwinięte, długie, plastyczne. Kąt stawu barkowego wynosi 105°-115°.
Ramię: Długości równej ~30% wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 55o 60° i pokryte plastycznymi mięśniami.
Łokcie: Pokryte obficie luźną skórą; niezbyt ściśle przylegające do tułowia.
Przedramię: Prawie tej samej długości co ramię. Ustawione idealnie pionowo, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętym, suchym umięśnieniu.
Nadgarstek: Szeroki, suchy, bez zgrubień, ustawiony pionowo w linii przedramienia.
Śródręcze: Płaskie, w linii pionowej przedramienia, z tendencją do nachylenia pod kątem 70° - 75°. Jego długość wynosi około 1/6 długości kończyny od podłoża do łokcia.
Łapy: Okrągłe, duże, zwarte o wysklepionych palcach. Poduszki suche, twarde i dobrze pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
KOŃCZYNY TYLNE: Silne i mocne, proporcjonalne do wielkości psa i zapewniające wymagany napęd w ruchu.
Uda: Ich długość jest równa 1/3 wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem 60° w stosunku do poziomu. Szerokie o grubych, wypukłych, ale wyraźnie rozdzielonych mięśniach. Udo i miednica tworzą kąt 90°.
Podudzie: Trochę krótsze niż udo, nachylone pod kątem 50° - 55°, o mocnej kości i dobrze widocznym umięśnieniu.
Staw kolanowy: Kości uda i podudzia tworzą kąt 110° - 115°.
Staw skokowy: W porównaniu z długością kończyny bardzo długi, jego długość wynosi około 2,5/10 wysokości w kłębie. Kąt między podudziem a śródstopiem wynosi 140° - 145°.
Śródstopie: Mocne i suche, prawie cylindryczne, idealnie proste i równolegle ustawione wobec siebie, ich długośę wynosi około ¼ wysokości w kłębie; "wilcze pazury" usuwane.
Łapy: Mniejsze od przednich, okrągłe z bardzo zwartymi palcami. Poduszki suche, twarde i pigmentowane. Pazury mocne, zagięte, ciemne.
CHODY: Charakterystyczna cecha rasy. W stępie, ruch "koci" jak kroki lwa, powolny przypominający niedźwiedzi. Kłus charakteryzuje się mocnym napę-dem tylnych kończyn i długim wykrokiem kończyn przednich. Pies rzadko galopuje, zazwyczaj porusza się stępem lub kłusem. Inochód jest tolerowany.
SKÓRA: Gruba, obfita i luźna na całym ciele, szczególnie na głowie, gdzie tworzy liczne fałdy i zmarszczki, i na spodniej części szyi gdzie tworzy podwójne podgardle.
SZATA:
WŁOS: Krótki, szorstki i twardy, gęsty, wszędzie tej samej długości, jednolicie gładki, cienki i długości nie większej niż 1,5 cm. Nie może wykazywać tendencji do tworzenia się frędzli.
UMASZCZENIE: Kolory preferowane: szary, ołowiano-szary i czarny, ale także brązowy, płowy i intensywnie płowy (czerwień jelenia), czasami występują małe, białe znaczenia na piersi i końcach palców. Wszystkie te kolory mogą być pręgowane; dopuszczalne jest umaszczenie orzechowe, gołębie (jasnoszare) i izabelowate.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy 65-75 cm, Suki 60-68 cm.
Masa ciała: Psy 60-70 kg, Suki 50-60 kg.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
POWAŻNE WADY: Wyraźny przodozgryz; wysoko noszony ogon, wysokość mniejsza lub większa od wymaganej.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
. Tyłozgryz.
. Wyraźnie zbieżne lub rozbieżne linie czaszki i kufy.
. Grzbiet nosa wypukły, wklęsły lub orli (rzymski nos).
. Całkowicie odpigmentowany nos.
. Zez rozbieżny; całkowicie niedopigmentowane powieki; zez zbieżny.
. Brak zmarszczek, fałd i podgardla.
. Brak ogona, zarówno naturalny jak i w wyniku kopiowania.
. Rozległe białe znaczenia; białe znaczenia na głowie.
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA